تو مثل راز پاييزي و من رنگ زمستانم

                       چگونه دل اسيرت شد

                         قسم به شب نمي دانم

                            تو مثل شمعداني ها پر از رازي و زيبايي

                             و من در پيش چشمان تو مشتي خاك گلدانم

                                تو دريايي تريني آبي و آرام و بي پايان

                                  و من موج گرفتاري اسير دست طوفانم

                                تو مثل آسماني مهربان و آبي و شفاف

                              و من در آرزوي قطره هاي پاك بارانم

                           نمي دانم چه بايد كرد با اين روح آشفته

                        به فريادم برس اي عشق من امشب پريشانم

                    تو دنياي مني بي انتها و ساكت و سرشار

                 و من تنها در اين دنياي دور از غصه مهمانم

          شايد. . . نمي خواهد بهتر است نگويم نمي دانم

          ليك مي دانم كه جايي هنوز دل من را نداده كه آرام گيرد

          يا لا اقل مرا زين امر بي آگاه است

          دلداده اي چون من ديده اي

          دل داده ام اما

          زبان لال از گفتنش

          قلم ناتوان از نوشتنش

          فرشته ها شاهدند چه مي كشم بر سرش.

«زندگی اجبار است»

«مرگ انتظار است»

«عشق یکبار است»

«جدایی دشوار است»

«فکر تو تکرار است»

«اگر رفتم تو یادم کن»

«اگر مردم تو خاکم کن»

«اگر ماندم به مهر خود تو شادم کن».

من همون تنهاترينم که دلم رو به عشق تو سپردم

تو همون اميد بودنی که به اميد تو هنوز نمردم

من همون خيلی ديوونم که هميشه عاشقت ميمونم

تو همون معشوق نابی که روز و شب اسمتو ميخونم

من همون خسته ترينم که ديگه طاقت دوريتو ندارم

تو همونی که آرزومه دست تو دست گرم تو بذارم

من همون دريای دردم که ميخوام دورت بگردم

تو همونی که اگه بخندی منم با خنده هات ميخندم

من همون عاشق ترينم که اگه بخوای واست ميميرم

تو همون فرشته نجاتی که يه روز ميای و نميذاری من بميرم

من همون بدون ماهم که حتی ستاره هم ندارم

تو همون ماه و ستارم که با تو ديگه هيچی کم ندارم

گريز و درد

رفتم، مرا ببخش و مگو او وفا نداشت

راهی بجز گريز برايم نمانده بود

اين عشق آتشين پر از درد بی اميد

در وادی گناه و جنونم كشانده بود

رفتم، كه داغ بوسه پر حسرت ترا

با اشك های ديده ز لب شستشو دهم

رفتم كه ناتمام بمانم در اين سرود

رفتم كه با نگفته بخود آبرو دهم

رفتم مگو، مگو، كه چرا رفت، ننگ بود

عشق من و نياز تو و سوز و ساز ما

از پرده خموشی و ظلمت، چو نور صبح

بيرون فتاده بود به يكباره راز ما

رفتم كه گم شوم چو يكی قطره اشك گرم

در لابلای دامن شبرنگ زندگی

رفتم، كه در سياهی يك گور بی نشان

فارغ شوم ز كشمكش و جنگ زندگی

من از دو چشم روشن و گريان گريختم

از خنده های وحشی توفان گريختم

از بستر وصال به آغوش سرد هجر

آزرده از ملامت وجدان گريختم

ای سينه در حرارت سوزان خود بسوز

ديگر سراغ شعله آتش ز من مگير

می خواستم كه شعله شوم سركشی كنم

مرغی شدم به كنج قفس بسته و اسير

روحی مشوشم كه شبی بی خبر ز خويش

در دامن سكوت به تلخی گريستم

نالان ز كرده ها و پشيمان ز گفته ها

ديدم كه لايق تو و عشق تو نيستم

دست کنار و زخمه وعثمانم آرزوست

من هم رباب عشقم وعشقم ربابی ست

وان لطفهای زخمه رحمانم آرزوست.

به یادروزهای دانشگاه و.....

گفته بودی که چرا محو تماشای منی ؟

آنچنان مات که یکدم مژه بر هم نزنی !!!

مژه بر هم نزنم تا که ز دستم نرود

ناز چشم تو به قدر مژه بر هم زدنی.

رفیقان یک به یک رفتند

مرا با خود رها کردند

همه خود درد من بودند

گمان کردم که هم دردند

من جلوه هستی را در نیمه چشمان تو دیدم

صبورانه سوختم وساختم

با منی با من بمان

تا سرود عشقم را با عشق بسازم .   

  " داماوي "

داماوين ، داماوي ده ستي پيسي دوو به ره کي

داماوي ڕه نگه کان

داماوي نه گبه تێ ،که له خۆمانه

من  هه ر تۆم ، تۆيش هه ر مني

هه مو وه ک داره گۆڵێکين

کچ يان کوڕ ، پياو يان ژن

پير يان منداڵ

باشوور و باکوور، خۆر ئاوا و خۆر هه ڵات

به ڵام ئاخ له دوو به ره کي

من دێم تۆ ش وه ره

با ڕه نگه کان له گۆڕا بنێژين

من و عه ودالان

عه وداڵان  تو خودا گۆش ده به ده نگيم

تا وا چو ده ليل و زه رديه که ي ڕه نگيم

ئه ر به يان که روو باري خه مانم

عومرم ته مام يۆ به رمشۆ گيانم

قه ڵه م عاجزا جه وه سفي حاڵم

چون نمێنه ده فته ر هه نا سه ي کاڵم

مه ر ئه و بشنا سۆ قوڵي ده رياي خه م

مه له واني ژيراو نيه نيش به له م

وه ختێ ته ماشاي هه ژارا ن که روو

خه م و خه فه ت وێم جه ويرم به روو

جه کزي وڵات ، دڵ غه رقي هونه ن

هه ر ساوه و چه مام ڕودي جه يحونه ن

باخ و بۆلاخ ما پڕ گۆڵ بێ و، ئاوا

به ڵام دا خه که م ئێسته بێ ئاوا

مامۆستاي گه وره م مه وله وي جافان

نور وارۆ قه بره ش ڕاسه ش فه رماوان:

وه رنه دجله ي خه م توغيان که رده بێ

تا ئێسته چه ن جار ، به غداش به رده بێ

عه وداڵ! هه تا که ي لابه ري ماته م

مه ر ئاوه خت وشک بۆ ئو قيانوسي خه م

                       عه وداڵ  

خجسته باد نام خداوند، نيکوترين آفريدگاران

که تو را آفريد.

از تو در شگفت هم نمي توانم بود

که ديدن بزرگيت را، چشم کوچک من بسنده نيست:

مور، چه مي داند که بر ديواره ي اهرام مي گذرد

يا بر خشتي خام.

تو، آن بلندترين هرمي که فرعونِ تخيّل مي تواند ساخت

  زندگي افتان و خيزان  در به در دنبال تاکستان خوشبختي دويدن

  چيدن يک خوشه از آن يا نچيدن

  اين تمام زندگي است ...

  زندگي ضرب زمين در ضربان دل ماست 

  زندگي چيزي نيست که لب طاقچه عادت از ياد من و تو برود . 

  گله يي مه که

  ناتوانم شێعرت بۆ بڵێم

  له خوڕا گله يي مه که

  خۆ له بيرته

  چه ندت له به ر پارامه وه

   ده س هه ڵگره له ئازارم

   به جه ورت له باخي شێعرا

   نه بێيته فرمێسکي شه وگارم

   پێکه نيت ، پێت گوتم :

   تو شاعێري جه ورت ئه ده م

   تا به شێعرت ، گوێي زه مان بزرنگيته وه

   به لام نه تواني ....

   سه وزه به سته ي دڵي شاعێر ، هێنده ناسکه

   شاديش زۆر بێ ده يژا کێنێ

   جه هه نده مي ره ش و سووتێنه ري جه فا

    چي به رۆژم ده هينێ....